Çektiği kısa filmler ve fotoğraf çalışmalarıyla festivallerde boy gösteren Ali Vatansever’in yazıp yönettiği ilk uzun metraj çalışması El Yazısı, Anadolu esintili naif bir yapım. İki günlük zaman diliminde geçen birkaç öyküyü bir arada anlatan filmin konusu özetle şöyle: Telefon hatlarında problem yaşanan şirin Anadolu kasabası, yeni gelecek yabancı İngilizce öğretmenini karşılama telaşı içindedir. Bu karmaşa içinde okul müdürünün oğlu Ahmet, sevdiği kızı kaçırma planları yapmaktadır. İlkokul çağındaki Ragıp kendisinden yaşça çok büyük olan kasabanın eczacısı Zeynep’e yazdığı aşk mektubunun yanlış ellere geçmesinin mağduriyetini yaşamaktadır. Zeynep ise evlilik arifesinde kasabaya gelen eski bir dostu yüzünden geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalır.
El Yazısı özetlemesi zor yapımlardan doğrusu. Çünkü ana hikâyesi olmamakla birlikte, çok sayıda öyküden müteşekkil bir çalışma.Her biri birbirinden bağımsız olay örgüsü bir kasabanın farklı köşelerinde çekilmiş fotoğraflarından oluşan bir sergiyi anımsatıyor. Finale yaklaştığımızda anlıyoruz ki senarist de birbirinden farklı hikâyelerin başıboş bırakılmayacağının farkındaymış. O sebepten aşk, mektup, rüzgâr, kasaba gibi unsurlar yardımıyla öyküleri birbirine bağlamaya çabalıyor. Ancak dramatik olay örgüsünde devede kulak kalacak bu tarz unsurlar, konuya bütünlük getirme açısından yeterli olamadığından seyirci film boyunca karakterler peşinde kasabanın bir ucundan diğerine sürüklenmiş hissini yaşadığıyla kalıyor. Hâlbuki bağımsız olaylar, detaylar yoluyla değil de ana öykü etrafında bir araya getirildiğinde tadından yenmeyen çok sayıda film var. Guillermo Arriaga senaryolarını düşünelim (Paramparça Aşklar ve Köpekler, Babil, 21 Gram). Hepsi farklı hikâyelerin bir olayla birbirine bağlanması mantığından oluşan ve tüm dünyada dikkat çeken yapımlar. Tamam, Vatansever’in örneklerdeki tarzda bir öykü anlatma gibi bir derdi yok belki, ama filme omurga kurma açısından Arriaga’nın yazım tekniği ona ışık tutacaktır.
Senaryodaki sürprizleri finale saklama çabası filmin akıcılığını fena hâlde tıkıyor, temposunu düşürüyor. İçi doldurulmamış sahneler yüzünden filmin 95 dakikalık süresi olduğundan daha uzun hissediliyor. Finalde detaylarına indiğimiz hikâyelerin inandırıcılıktan uzak oluşu ise filmin en büyük zaafı. Örneğin Ahmet’in sevgilisine ulaşma problemi, Zeynep’in aşkı ve evlilik kararındaki çatlak noktalar, yaşlı adamların arasında geçen aşk meselesi tam anlamıyla işlenememiş konular. Aynı şekilde turist kızın öyküsü ve Ahmet’le ortak dil yakalama evreleri yüzeysel bir üslupla işlendiğinden seyirciyi tam anlamıyla tatmin etmiyor. Ancak inandırıcılık problemine rağmen, insana dair sıcaklığın ve detaylarla gizlenen bir tadın yakalandığı senaryonun küçük dokunuşlarla bir halk masalına dönüşeceğine de şüphe yok. Özellikle çocukluk, gençlik ve yaşlılık evrelerinin bir bütünün parçaları olarak verilmesi senaryoda kullanılan en parlak fikir.
Şimdiye kadar olumsuz özelliklerinden bahsetsem de, El Yazısı kesinlikle kestirip atmayı hak edecek bir yapım değil. Bilakis senaryonun yetersizliklerine rağmen bu denli sıcak bir tat bırakan filmlere rastlamak bir hayli zordur. Yönetmenin anlatımda yakaladığı sıcaklıkla filmi seyrettirme başarısını tebrik etmek gerekiyor. Özellikle mekânın karakter olarak kullanılması filme güzel bir tat katmış. Bolu, Göynük’te geçen film Anadolu’nun sıcaklığından istifade etmeyi başarıyor. Aynı şekilde rüzgâr, mektup ve tabiat gibi unsurlar da anlatıma katkı sağlıyor.
El Yazısı’nın bir diğer özelliği, ülkemizde halkın maddi desteğiyle çekilen ilk yapım olması. Film, 45. Uluslararası Antalya Altın Portakal Film Festivali’nde Senaryo Geliştirme Ödülü kazanmasına rağmen, maddi imkânsızlıklar yüzünden uzunca bir süre çekimlere başlanamamıştı. Daha sonra internetten duyurulan kampanya sayesinde halkın maddi desteği talep edildi ve işe yaraması sonucunda da filmin tamamlanması mümkün oldu. Filmin sitesini ziyaret ettiğinizde, filmin destekçi profilini ve nasıl bir iş birliği sonucu ortaya çıktığını görmeniz mümkün olacaktır.