Dünya İstilası: Los Angeles Savaşı (Battle: Los Angeles) / Tiglon
Yıllar boyunca, dünyanın dört bir yanında -Buenos Aires, Seul, Fransa, Almanya, Çin- belgelenmiş UFO görülmesi vakalarına rastlandı Ama 2011'de, eskiden sadece görülen şeyler, Dünya'nın bilinmeyen güçlerin istilasına uğramasıyla korkunç bir gerçek haline dönüşür. İnsanlar dünyanın büyük şehirlerinin düşüşünü izlerken, Los Angeles kimsenin beklemediği bir savaşta insanlığın son cephesi haline gelir. Bir Deniz Piyadesi Başçavuş (Aaron Eckhart) ve yeni taburu, kumda bir sınır çizgisi çekerek benzersiz ve daha önce hiç karşılaşmadıkları bir düşmana karşı mücadeleye girişirler.
Gerçeğin Parçaları (Winter’s Bone) / Tiglon
Gerçeğin Parçaları , Amerikan bağımsız sinemasının mabedi Sundance'den kazandığı büyük jüri ve senaryo ödülünün yanı sıra Altın Küre, Berlin ve Boston gibi pek çok bilindik festivalden 21 ödül topladı. Ana akım sinemanın sunduğu homojen Kuzey Amerika temsilinin altını oyan böylesi bir filmin ülkesinde böyle ilgi uyandırması, konusu farklı olsa da anlatım tarzının Hollywood'a yakın durması ve Missouri olduğunu öğrendiğimiz bölgenin ve insanlarının otantikliği filmin öne çıkan özellikleri.
Dünya basınında eleştirmenlerin değindiği bir mevzu da filmin neo-noir (yeni kara-film) türüne yakın duruşu ki, kısmen doğru. Mekân ve ışık seçimleri gibi görsel konularda kara film ve ertesi dönem filmlerine tamamen zıt –şehir/kır, yapay/doğal ışıklandırma– olsa da, öyküsünde öyle bir hava var. Filmin başkarakteri Ree elbette femme-fatale olmaktan çok uzak ama yetişkinler dünyasına tüm kendine güveni ve zekasıyla Humphrey Bogart tadındaki macerası ile noir'ın erkek egemen imajını da tersyüz ediyor. Suyun yüzeyindeki mutlak nemrutluğa rağmen içten içe duygu yüklülük, Ree başta olmak üzere amcası Teardrop –muhteşem John Hawkes– ve diğerlerinin de ruhunda gizli. Hiç ortaya çıkmasa da senaryonun üzerine kurulu olduğu baba figürü ise neredeyse Hitchcock'cu bir macguffin. Göstermeci değil de alttan alta sezilen bu hisler filmin o sinemayla ilişkisinden çok sağlam kurulmuş akışından kaynaklanıyor. Bilinçli türetilmedikleri bile söylenebilir. (Yiğitalp Ertem)
Hür Adam Bediüzzaman Said Nursi / Tiglon
Sinemada tarihsel figürlerin hayat hikâyelerine yer vermek önemli olsa da çoğu kez bu tür filmler sinemasal boyutuyla değil tarihsel, siyasi atıflarıyla ele alınır. Oysa son dönemdeki Atatürk filmleri de, son günlerin tartışma konusu Muhteşem Yüzyıl dizisi de, Mehmet Tanrısever’in Said Nursi’yi anlattığı Hür Adam da nihayetinde senaristle yönetmenin “kurgu”larından ibarettir. Burada eleştirilmesi gereken nokta figürün gerçeklikle ilişkisinden önce nasıl temsil edildiği, nasıl “kurgulandığı” olmalı.
Said Nursi’nin dindarlığı içsel çatışmalar yaşamasına engel olmuş olsa bile hayatında bazı dönemeçlerden geçtiğini, zihinsel tartışmalar yaşadığını, kendisini anlatırken “eski Said-yeni Said” diye iki dönemden bahsettiğini hatırlamak gerekir. Oysa Tanrısever, Hür Adam’da neredeyse daha çocukluğundan itibaren bir dava uğruna mücadele eden, sabit ve kararlı bir portre çizer. Hür Adam, hayatında zihinsel hiçbir çatışma yaşamamış, düz bir çizgi üzerinde ilerleyen bir Said Nursi’yi anlatır. Kahraman, ideal ve düz bir seyir izlerken filmdeki çatışma unsuru dışarıya, Nursi dışındaki kişilere yansıtılır. Ancak böylesi bir yansıtma edimi de Nursi’nin dışındaki kişileri karikatür tipler olmaktan kurtaramaz. Zira Nursi kimsenin ulaşamayacağı bir ideal noktada durmakta, onun derin kişiliği yanında hiçbir yan karakter karakter olma şansını yakalayamamakta, düşmanları kadar bağlıları da, merkezdeki kahramanın ideal benliği altında ezilmekten kendini kurtaramamaktadır. (Celil Civan)